Weblog

 

Hoe ik onmacht, verdriet en woede gebruik om mijn doel te bereiken.

Geplaatst door Newlife (newlife) op 09-03-2012
Blog >>
Onmacht, verdriet en woede dat zijn de kernwoorden van de bewuste dinsdag morgen 26 Oktober 2010. Een kleine fout van een vrachtwagenchauffeur met desastreuze gevolgen. Wrong time wrong place noemen ze dat. Liggend op de Eerste hulp werd mij al snel de ernst van de situatie duidelijk. Vóór het slecht nieuws gesprek was mij al duidelijk dat ik nooit meer zou kunnen lopen. Dat komt heel hard aan, vooral als je, je bedenkt dat ik twee dagen voor het ongeluk een PR liep bij de Bridge to Bridge loop. Een record dat nooit meer verbroken zou worden. Dit was überhaupt de laatste keer dat ik ooit zou rennen.
 
Op deze dag veranderde mijn onbezorgde leven in een ware nachtmerrie. Nooit meer lopen, nooit meer rennen. In één klap ben je je onafhankelijkheid kwijt en vallen al je toekomstdromen in duigen. Er volgen zware maanden van intensieve revalidatie, waarin allerlei emoties de revue passeren; onbegrip, onmacht, woede, boosheid en moedeloosheid. Met vallen en opstaan en met behulp van mijn onmiskenbare eigenschappen zoals een berg positiviteit, wilskracht en vechtlust probeer ik mijn leven weer opnieuw invulling te geven en mezelf nieuwe doelen te stellen.
 
Aangezien sporten als een rode draad door mijn leven loopt en achter de geraniums zitten niet in mijn woordenboek voorkomt ben ik opzoek gegaan naar een nieuwe sport. Een “gehandicapte” sport waarin ik kan uitblinken. Tijdens mijn revalidatie ben ik toen in aanraking gekomen met het handbiken. Ik merkte al snel dat dit mijn vervanging voor het hardlopen ging worden. Wat mij helemaal over de streep trok was de uitzending van Omroep Venlo met de beklimming van de Stelvio tijdens de Bike Buddy Challenge. Daar heb ik met bewondering gekeken naar de verrichtingen van Peter Meijs een handbiker uit Venlo die het in zijn hoofd haalde om een steile muur (de Stelvio) te beklimmen puur op armkracht.
 
Deze beelden bleven op mijn netvlies hangen. Zelfs op vakantie in Curaçao op t strand genietend van een cocktail bleef de Bike Buddy in mijn hoofd spoken. Genietend van een welverdiende pizza, heb ik mij vanuit Curaçao ingeschreven voor de Bike Buddy 2012. Er waren echter 2 problemen, ik had geen handbike en ik had nog maar 8 maanden om me voor te bereiden!
 
Tijdens mijn zoektocht naar een goede handbike kwamen we uit in Gouda. Daar zit een bedrijf wat gespecialiseerd is in sportbenodigdheden voor mensen met een beperking. Na verschillende testritten op verschillende modellen viel mijn oog op een futuristische model. De Ferrari onder de handbikes. Het enige probleem: er hangt ook een futuristisch prijskaartje aan deze handbike. Om de belachelijk dure sportmiddelen te kunnen betalen hebben we de stichting opgericht. Al snel kwamen er verschillende initiatieven van veelal kinderen om geld voor mijn stichting in te zamelen met als gevolg: ouders die tot diep in de nacht in ploegendienst werken om de muffins op tijd af te krijgen, kinderen die hun zakgeld afstaan aan de stichting. Ontroerend en mooi om te zien wat dit allemaal losmaakt in mijn omgeving. Onze straat die een verrassingsfeest organiseert om Bram en mij een hart onder de riem te steken. In één woord fantastisch. Als kers op de taart hebben onze buurtbewoners de Rozenkransstraat omgedoopt tot Gwenster plein. Vergeet ‘t lintje van de koningin, echte toppers hebben een eigen plein!

 
 
Mede door de gulle giften van sponsors en héél véél particulieren heb ik een waar race-monster kunnen aanschaffen. Met nog 6 maanden te gaan voor ik de Galibier ga beklimmen kan ik eindelijk starten met mijn trainingen.
Let the training begin!!!

Laatst vernieuwd: 23-05-2012 om 21:49

Terug

Commentaren

Wauw... door Guest op 15-05-2012 om 18:35
Wat beschrijf je dit treffend .. Als ik een mindmap zou maken zouden deze woorden erin staan : Kippenvel- verdriet- machteloosheid- ontzag- voorbeeld voor anderen - bijzondere vrouw achter onwaarschijnlijk verhaal - ik wil je beter leren kennen !
Topper door Guest op 15-05-2012 om 23:23
Respect!! Moet geregeld aan je denken. Altijd druk, want dat lees ik op FB en Twitter, hard aan het trainen en altijd lachen. Super hoe jij je woede, onmacht en verdriet omzet in zoveel positiefs. Diep respect heb ik daar voor. Wij gaan nog een keer bijkletsen en eten, maar dit moest ik toch ff kwijt na je blog(s) gelezen te hebben x
goedzo door Guest op 22-05-2012 om 11:16
ha gwen fijn dat je nu genoeg geld hebt voor de bike zet hem op:) groetjes Bo

Toevoegen commentaar